Beste assessoren

Introductie van Luca Berbers, eerstejaars

Hoe ik bij Nimbin gekomen ben

Ik ben, zoals menig docent zal beamen, niet de beste student. Tenzij ik ergens echt een passie voor heb ben ik moeilijk vooruit te branden, maar gelukkig compenseer ik dat door simpelweg voor enorm veel dingen een passie te hebben. Het meest van alles geldt dat voor de filosofie. Mijn eerste ontmoeting met de filosofie gebeurde in mijn eerste jaar van de middelbare school. Ik ben begonnen in een gemengde brugklas met leerlingen van zowel vmbo, havo en vwo. Gedurende het eerste jaar werden drie vwo-dagen gehouden om leerlingen aan te moedigen om voor het hoogste niveau te gaan. Ik had allang door dat dat niet voor mij weggelegd was: dat zou betekenen dat ik hele dagen zou moeten gaan leren. Nee, daar had ik geen tijd voor, ik wilde met vrienden afspreken, ik wilde naar scouting, ik wilde bij de schoolkrant, de debatclub, de leerlingenraad, GSA en wat er dan ook maar aangeboden wordt. Toch heb ik alle drie de vwo-dagen bijgewoond en dat is maar goed ook, want daar kreeg ik dus mijn eerste lessen filosofie. Gegeven door een docent zo enthousiast dat hij haast op en neer sprong, was ik meteen gefascineerd voor het vak. Een fascinatie die blijkbaar zo zeldzaam was dat de man mijn naam die vier jaar later, toen ik eindelijk zijn lessen mocht volgen, nog wist (even ter vergelijking, er zaten ongeveer tweeduizend leerlingen op mijn school).

Ik was in mijn examenjaar totaal niet bezig met journalistiek. Daarvoor ook niet, eerlijk gezegd. Mijn familie roept al sinds de basisschool dat journalistiek zo goed bij mij zou passen en daar lachte ik ze altijd vierkant voor uit. Nee, ik had mijn ogen op filosofie aan Tilburg University gesteld, hoe nerveus ik ook werd van dat hoge niveau. Hoe ik daar ging komen was ik misschien nog niet helemaal uit, maar er zou vast wel een opleiding zijn waar ik kon oefenen met schrijven. Iets wat interessant genoeg was om in ieder geval dat ene jaartje vol te houden.

Toen gebeurde er iets dat achteraf gezien redelijk life-changing bleek te zijn: mijn docent mailde ons over een wedstrijd van de Dag voor de Filosofie, georganiseerd door onder andere Tilburg University. Uiteraard besloot ik meteen mee te doen. Ik had wat te bewijzen: als ik nog niet eens één zo’n essay kon schrijven, had ik niets te zoeken op de universiteit. Dus schreef ik met behulp van mijn docent een essay en stuurde ik het in, zonder ook maar te bedenken dat er een kans zou bestaan dat ik het ooit zou winnen. Je raadt het al, dat is dus precies wat er gebeurde: ik won.

Ik mocht naar de dag komen om mijn essay daar voor te lezen, wat ik achteraf gezien nog steeds een bizarre maar geweldige ervaring vind. Toen de dag bijna voorbij was ontmoette ik daar een aantal studenten en docenten van de universiteit, waaronder Wietske. Zij vertelde me dat zij een jaar journalistiek had gedaan om zo door te kunnen stromen naar de universiteit. Belangrijker nog, ze vertelde me over dit geweldige lesprogramma dat ze op die opleiding aanboden. Niet lang nadat Wiets en andere ex-Nimbinners me vertelden over de fantastische dingen die ze bij Nimbin gedaan en geleerd hebben, hing ik al met Monique aan de telefoon om me aan te melden. That’s right, ik heb me opgegeven bij Nimbin voordat ik me had aangemeld voor de FHJ!

Gezien mijn enthousiasme voor dit programma kun je je waarschijnlijk wel voorstellen hoe teleurstellend het was dat we zo veel ervaringen hebben moeten missen. Ik denk dat ik vooral daardoor weinig op mijn blog geplaatst heb. Waar Monique zei dat je het vooral moest gebruiken als persoonlijk dagboek (en ik dat in het begin ook vooral heb gedaan) merkte ik tijdens de lockdown dat mijn dagen en dus ook mijn blog steeds leger een saaier leken te worden. Ik merkte dat mijn blogposts steeds meer gereserveerd waren voor dingen die me écht raakten, zoals bijvoorbeeld het gesprek met Zohra of Daryl Davis.

Een aantal van deze dingen heb ik meegenomen tijdens mijn proces, een hele hoop dingen heb ik zelfs meegenomen in mijn dagelijks leven. Toch vond ik het moeilijk om me met de ontmoetingen bezig te houden tijdens de lockdown. Jos, mijn begeleider, vroeg me toen waar ik me dan wel mee bezig hield. “Mentaal gezond blijven”, zei ik lacherig, omdat me dat niet echt een goed antwoord op zijn vraag leek. “Dat valt me momenteel iets zwaarder dan gedacht”, bekende ik. “Nou, tada, dan heb je daar het onderwerp voor je productie!” Zo gezegd, zo gedaan: het eerste idee voor mijn uiteindelijke productie was geboren.

Achteraf baal ik natuurlijk dat ik zoveel dingen heb moeten missen door de lockdown, maar meer dan dat ben ik vooral dankbaar voor de dingen die ik wel heb mogen doen. Dankbaar voor Monique, die ik me ondertussen niet meer voor kan stellen zonder dat ze tranen heeft van het lachen, dankbaar voor de manier waarop ze alles en iedereen bij elkaar heeft kunnen houden tijdens een periode die voor iedereen zwaar viel. Dankbaar voor Jos, die na me na iedere tegenslag, hoe groot dan ook, toch nog gemotiveerd wist te houden (en dat, beste assessoren, is een heus wereldwonder). Altijd wisten zij me ervan te verzekeren dat alles echt wel weer goed kwam. En als zij er niet waren? Dan had ik nog 11 andere Nimbinners waar ik op kon vertrouwen. Jacco en Annelies voor raad, Guus en Bjorn voor goede discussies, Marieke en Megan om even mee te gillen en last but not least Emma met haar geweldige memes. Nee, het enige wat ik jammer vind aan Nimbin is dat het alweer voorbij is.

Maar goed, tot zo ver de korte introductie die ik eventjes gauw ging schrijven… Geniet van de rest van mijn blog!

Mijn eindproduct is hier te vinden: https://lucanimbin.law.blog/2020/06/29/afzondering-zonder-eenzaamheid-eindproductie/