4. Durven delen
Dit leek me vooraf het moeilijkste van al mijn leerdoelen. Zoals ik al eerder benoemde werk ik vooral vanuit mijn eigen passie, wat betekent dat mijn producties (en ook mijn blogposts) vaak te persoonlijk zijn om het echt makkelijk te kunnen delen. Vandaar dus dat ik mijn blogposts geschreven heb zoals Monique me dat op de eerste dag aanraadde: alsof niemand het zou lezen behalve ikzelf.
Ik denk dat ik bij dit doel het meeste heb gehad aan Monique en aan Annelies. Monique stuurde me steeds linkjes door van poetry nights in Tilburg en dat leek we wel wat. Eerst een of twee keer kijken, gewoon om te zien hoe de sfeer is. Dan uiteindelijk wat Nimbinners meeslepen en het zelf doen. Ik schrijf regelmatig slam poetry, dingen die vaak niet door meer mensen dan mijzelf een hooguit een hele goede vriend gelezen worden, dus deze drempel was voor mij enorm. Toch vond ik dat het ondertussen wel tijd was om het te doen. Bovendien heeft Nimbin de meest accepterende en aanmoedigende sfeer die je je maar kan bedenken, dus ik wist dat ik niets dan support zou krijgen als ik dat podium op zou stappen.
Je ziet waarschijnlijk al wel waar dit heengaat: de lockdown begon en ook deze activiteiten werden afgelast. Op dat podium heb ik dus nooit gestaan, maar ik ben wel iets zekerder over mijn producties geworden.
Tijdens de wekelijkse koffie met wiets op vrijdag heb ik met Rick en Bjorn heerlijk kunnen discussiëren en heb ik anderzijds ook met Megan en Annelies hele persoonlijke verhalen gedeeld. Dit vertrouwen hielp later om blogposts die ik voorheen nooit gepubliceerd zou hebben niet alleen online te durven zetten, maar ook naar mensen door te durven sturen. Een stuk laagdrempeliger dan mijn oorspronkelijke aanpak, maar desalniettemin een vorm van persoonlijke groei die ik zonder Nimbin moeilijker had kunnen bereiken.
