Voortgang

Mijn slb’er appte me gisterenochtend hoe het met me ging en daar heb ik best even over na moeten denken voor ik daarop kon antwoorden. Kon beter, kwam het op neer. Ik vind het heel lastig om mezelf te motiveren om bezig te blijven nu ik eigenlijk iedere dag de hele dag thuis zit. Mijn idee voor de vrije ruimte is vastgelopen, het enige interview voor mijn herkansing dat wel door kon gaan bleek totaal niet interessant genoeg om ook echt uit te werken en op mijn blog staat vrijwel niets omdat er ook simpelweg vrijwel niets gebeurt de hele dag. Ik ben me ervan bewust dat mijn gedachten op dit soort momenten in een soort van neerwaartse spiraal vast komen te zitten en dat het dus geen realistische weerspiegeling is van de situatie op dit moment, maar hey, zie daar maar eens verandering in te brengen. “Wat lukt er allemaal wel”, vroeg mijn slb’er me, waarop ik me eigenlijk alleen maar kon bedenken dat ik ein-de-lijk de titel van dat nummer dat ik al twee weken in mijn hoofd heb heb gevonden.

Normaal help ik als vrijwilliger/begeleider bij de lokale scoutingvereniging en de hobbyclub in mijn dorp, maar die zijn nu gesloten. Ook mijn werk belde afgelopen weekend dat ze me voor sowieso een maand niet nodig zullen hebben. Ik heb gezocht naar vrijwilligerswerk is in mijn dorp, maar daar is vreemd genoeg geen behoefte aan. Ik zeg wel leuk dat ik gebarentaal aan het leren ben en dat is ook heel interessant, maar laten we eerlijk zijn: ik ken precies niemand die doof of hardhorend is.

Ik zat te denken om dan maar aan mijn boekenkast te beginnen. In een van mijn lievelingsboeken, Looking For Alaska van John Green (waar mijn gebruikersnaam een subtiele hint naar is), heeft het karakter Alaska een verzameling boeken die ze haar ‘levensbibliotheek’ noemt, wat ik wel een intrigerend begrip vond. Ze kocht haar boeken in bij rommelmarkten en dat soort dingen, met als ultieme missie om een boekenkast te hebben die haar volledige wand zou bedekken, vol met boeken die ze voor het einde van haar leven gelezen wilde hebben. Ik ben zelf volop opgegroeid met lezen, dus dit leek me ook wel een mooi idee. Nu blijkt alleen dat concentratie een ding is en dat ik er daar minder van heb dan dat de supermarkten nu rijst of toiletpapier hebben, maar dat mag de pret niet drukken. I mean, hell, ik raakte blijkbaar tijdens het schrijven van deze blogpost al afgeleid, aangezien het nu al weer een paar uur later is en mijn laptop nog steeds open staat op deze pagina. Maar goed, ik ga beginnen met het eerste hoofdstuk en dan komt de rest (hopelijk) vanzelf.